Je vindt hier de programma's van Peter Van Petegem op tv We hebben de volgende programma's voor Peter Van Petegem

Peter Van Petegem gemist

Zo 12 april 2015 | 13:30 Live wielrennen: Parijs-Roubaix

12/04/15 - Sportprogramma, Rechtstreeks verslag van de wielerwedstrijd Parijs Roubaix. Commentaar: Michel Wuyts en Karl Vannieuwkerke. Renaat Schotte (op de motor). Interviews: Maarten Vangramberen. Een uitgebreide...

Rechtstreeks verslag van de wielerwedstrijd Parijs-Roubaix. Commentaar: Michel Wuyts en Karl Vannieuwkerke. Renaat Schotte (op de motor). Interviews: Maarten Vangramberen. Een uitgebreide voorbeschouwing van www.wielerflits.nl: Vandaag wordt het eerste deel van het voorjaar afgesloten met de 113de uitgave van Parijs-Roubaix. De Hel van Noorden, zoals deze klassieker ook wel door het leven gaat, staat altijd garant voor spektakel en is een broedplaats voor heroïsche verhalen. De editie van dit jaar staat ook nog eens in het teken van het afscheid van Sir Bradley Wiggins. Hij zal met vele andere favorieten strijden om de erfenis van Niki Terpstra. WielerFlits blikt uitgebreid vooruit. Het parcours van Parijs-Roubaix is met één woord te typeren: kasseien. De grove stenen vormen de ziel van de klassieker. Toch is het niet altijd vanzelfsprekend geweest dat dit zo zou blijven. De op één na grootste vijand van kasseien – na Roger de Vlaeminck – luistert naar de naam ‘asfalt’. Na de Tweede Wereldoorlog werden de met kasseien geplaveide rijkswegen in rap tempo geasfalteerd. De organisatie en de stichting Les Amis de Paris-Roubaix gingen de strijd met “de geasfalteerden” – zoals Belgisch wielercommentator Michel Wuyts ze liefkozend noemt – aan. Er werd uitgeweken naar kleine boerenweggetjes, die de koers van vandaag de dag zo zwaar maken. Ondanks dat de naam anders doet vermoeden, start Parijs-Roubaix in het dorpje Compiègne. Daarna voert het de coureurs over een afstand van 253,5 kilometer noordwaarts. Heuvels zijn er eigenlijk niet, kasseien des te meer. Na het dieptepunt van slechts 22 kilometer kasseien in 1965, gaat de editie van dit jaar alweer voor 52,7 kilometer over de stenen wegen. Deze zijn verdeeld over 27 sectoren. Elke sector krijgt een bepaald aantal sterren, van één tot vijf, die de zwaarte van de strook aangeven. De eerste strook is Troisvilles à Inchy, die na 97,5 kilometer koers op het toneel verschijnt. Drie stroken hebben de zwaarste categorisering van vijf sterren meegekregen: Trouée d’Arenberg (ook wel bekend als het Bos van Wallers), Mons-en-Pévèle en Carrefour de l’Arbre. De eerste, Trouée d’Arenberg, ligt op een kleine 100 kilometer van de aankomst en vormt traditioneel de opener van de finale. Hier laat het peloton de beschaafde wereld definitief achter zich. Het oude bruggetje dat aan het begin de strook het peloton als een soort welkomsboog begroet, draagt bij aan de mythische status van de plaats. Het is de poort naar de Hel. En dat zal men weten. In 2005 werd de strook zelfs uit het parcours gehaald, omdat hij ‘te gevaarlijk’ zou zijn. De eerste keer dat ‘het Bos’ in de koers verscheen, was in 1968. De organisatie had Jean Stablinski, toprenner uit Wallers, gevraagd of hij nog kasseienstroken in de buurt kende. Dat namen de renners Stablinski, die zelf in die editie zijn laatste Parijs-Roubaix reed, niet in dank af. “Boerenlul, smeerlap, klerelijer”, smeet het peloton naar zijn hoofd. Ook Johan Museeuw moet dat gedacht hebben, in 1998. De Vlaamse vedette kwam hard ten val, en verloor bijna zijn been. Stablinski zelf – afkomstig uit een mijnwerkersgezin – bracht de mythe van Trouée d’Arenberg nog het mooist onder woorden. “In de mijn weet je nooit of je nog boven zult komen. Arenberg is als een kolenmijn. Als je begint na te denken over de gevaren, ga je niet meer.” De tweede secteur met vijf sterren, Mons-en-Pévèle, is met zijn drie kilometer één van de langste stroken uit Parijs-Roubaix. Als we de kenners mogen geloven, is dit de allerzwaarste passage die de klassieker kent. Naast de lengte zijn er nog twee factoren die dit veroorzaken. Ten eerste is er het hoogteverschil: het eerste stuk loopt met twee procent – stijgingspercentage – af, gevolgd door achthonderd meter vals plat omhoog. Ten tweede is er de wind. Die vermaledijde wind, die in de open velden rond Mons-en-Pévèle geen genade kent. De derde en laatste vijfsterrenstrook luistert naar de haast poëtische naam Carrefour de l’Arbre. Zijn ligging op slechts vijftien kilometer van de aankomst maakt deze strook tot de belangrijkste van de gehele koers. Wie hier niet meezit, ziet zijn hoop op de overwinning verdwijnen in het opwaaiende stof. “Hier trekt de duvel zijn moordgat open”. Het zijn de woorden van opnieuw Wuyts, in 2009. De editie waarin de beroemde haakse bocht midden op Carrefour de l’Arbre de koers op zijn kop zette. Na dé bocht volgt een licht omhoog lopende passage naar het al even bekende café Carrefour de l’Arbre. Het café van wijlen Madame Jeanne. Het café dat maar één dag per jaar open was. U raadt het al: de dag van Parijs-Roubaix. Carrefour de l’Arbre is meteen de laatste serieuze hindernis van de koers. Althans, dat verkondigen de commentatoren altijd. Het zal echter niet de eerste keer zijn dat men Hem, een tweesterrenstrook op acht kilometer van het Vélodrome, onderschat. Neem Hennie Kuiper. Met een comfortabele voorsprong stevende hij in 1983 solo af op Roubaix. Op Hem reed hij lek. Het wisselen van het wiel leek een eeuwigheid te duren. Uiteindelijk reed hij op een reservefiets alsnog naar de overwinning, maar het had niet veel meer gescheeld. Minder goed liep het af voor Johan Museeuw. In 2004 zag De Leeuw van Vlaanderen zijn kansen op een vierde zege in Roubaix in rook opgaan door een lekke band op Hem. Terwijl zijn medevluchters verdwenen, ontglipte er een welgemeend ‘hodverdoemme’ aan zijn lippen. Parijs-Roubaix zou hij nooit meer rijden. Bij het afgaan van Hem resten nog zes luttele kilometers tot aan de finish in het Vélodrome. Een speciaal voor de koers neergelegd groepje kasseien vormt nog een laatste officiële strook, de Espace Charles Crupelandt, maar die zal niet meer voor verschillen zorgen. Zijn naam dankt hij overigens aan ex-winnaar Charles Crupelandt, geboren en getogen in Roubaix. Gezien diens twee heroïsche zeges in Parijs-Roubaix en daaropvolgende heldendaden in de Eerste Wereldoorlog, was iets meer eer dan dit altijd met enige minachting vermelde strookje wellicht op zijn plaats geweest. In het Véldrome ontvangt het publiek de coureurs als ware gladiatoren. Anderhalve ronde over heilige grond hebben ze dan nog te rijden. Voor wie solo aankomt, is dat anderhalve ronde intens genieten. Mondt de koers uit op een sprint, dan is de spanning om te snijden. Hoe het ook zij, iedereen die de aankomst haalt, mag zichzelf op de borst kloppen. Sir Bradley Wiggins verwoordde het treffend: “Iedereen mag in Parijs-Roubaix een ereronde afleggen, ongeacht je plaats in de wedstrijd. In Roubaix stap je ook niet af. Ik zou zelfs met een sleutelbeenbreuk nog tot aan de wielerpiste rijden. Die eer die je daar te beurt valt is ongelooflijk. Dat vind je nergens.” Favorieten: De “zwarte beesten” noemde Eddy Planckaert, ex-winnaar van Parijs-Roubaix, ze afgelopen zondag na afloop van de Ronde van Vlaanderen: sterke sprinters die de macht in het klassieke werk overnemen. Hij doelde daarmee op Alexander Kristoff en John Degenkolb. De Noor heerste vorige week in de Ronde van Vlaanderen. De Duitser schreef twee weken daarvoor Milaan-San Remo op zijn naam. Hoewel Kristoff volhoudt dat Parijs-Roubaix hem minder ligt dan Vlaanderen, kan hij aan het predicaat ‘topfavoriet’ voor komende zondag niet meer ontkomen. In Roubaix kwam hij inderdaad nog nooit verder dan een 9de plaats in 2013, maar zijn resultaten van dit seizoen spreken boekdelen. Naast zijn eclatante zege in Vlaanderens Mooiste werd de Katusha-kopman ook nog eens tweede in Milaan-San Remo, won hij drie ritten plus het eindklassement in de Driedaagse van De Panne en speelde hij afgelopen woensdag met de tegenstand in de Scheldeprijs. Mocht hij ook in het Vélodrome zijn stevige armen in de lucht gooien, dan is hij de elfde renner ooit die de legendarische dubbel Vlaanderen-Roubaix realiseert. Degenkolb, op zijn beurt, maakt er al lange tijd geen geheim van dat Parijs-Roubaix een van zijn grootste doelen dit seizoen is. De Duitse vedette van Giant-Alpecin gaf vorig jaar al nadrukkelijk zijn visitekaartje af in de helleklassieker, door achter de ontketende Niki Terpstra de sprint voor plek twee naar zijn hand te zetten. Die sprint, in combinatie met zijn enorme kracht, vormt een belangrijk wapen van Degenkolb. Het bezorgde hem dit jaar al de winst in Milaan-San Remo en vorig seizoen eveneens in Gent-Wevelgem. In de Ronde van Vlaanderen ging hij bovendien met de besten mee omhoog op de Oude Kwaremont en de Paterberg, om uiteindelijk als zevende de meet te passeren. Het moge duidelijk zijn: met de vorm van ‘Der John’ zit het wel snor. Wint hij, dan volgt hij Josef Fischer – winnaar van de allereerste editie – op als laatste Duitse laureaat van Parijs-Roubaix. Twee machtsblokken hebben de nobele taak om de “zwarte beesten” de nek om te draaien, door het voordeel van meerdere ijzers in het vuur te hebben vakkundig uit te spelen. Allereerst is daar Etixx-Quick Step, dat weliswaar zonder viervoudig winnaar Tom Boonen, maar met Niki Terpstra en Zdenek Stybar aantreedt. Terpstra is de uittredend winnaar, en liet dit voorjaar nog maar eens zien dat hij tot de beste klassieker coureurs van deze tijd behoort. Tweede in de Omloop, tweede in Gent-Wevelgem en nog maar eens tweede in de Ronde van Vlaanderen. Het zijn cijfers die niet liegen. Die van zijn ploeggenoot Stybar doen dat ook niet. Sinds de drievoudig wereldkampioen veldrijden overstapte naar het wegwielrennen, reed hij Parijs-Roubaix tweemaal: 6de in 2013, 5de in 2014. Dit jaar liet hij reeds van zich spreken met een machtsvertoon in de Strade Bianche en een tweede plaats in de E3 Harelbeke. Hoewel hij snellere benen heeft dan Terpstra, moet ook Stybar zorgen dat hij mannen als Kristoff en Degenkolb van zich afschudt. Geen sinecure, maar laat nu net Parijs-Roubaix een wedstrijd zijn die als geen ander geschikt is om solo aan te komen. Het tweede sterrenensemble is Team Sky. Bijna zevenhonderd jaar na Koning Edward III maken de Britten zich op voor een nieuwe invasie in Noord-Frankrijk. Aan het roer twee erkende hardrijder, met roots op de baan, die meer dan wie ook in staat zijn een solo-onderneming op touw te zetten. Geraint Thomas, de nummer 7 van vorig jaar, deed dat al in de E3 Harelbeke eind vorige maand. Hoewel hij als topfavoriet niet verder kwam dan een twaalfde plaats in de Ronde van Vlaanderen, is hij in Roubaix wederom een serieuze kanshebber. De resultaten van Thomas in het klassieke voorjaar mogen er zijn, maar de grootste aandacht binnen de Sky-ploeg zal toch uitgaan naar Sir Bradley Wiggins. Wiggo spreekt al een jaar lang alleen nog maar over Parijs-Roubaix. De nostalgisch aangelegde Brit, die vorig jaar bij zijn eerste serieuze poging om in de helleklassieker een resultaat neer te zetten als negende eindigde, beëindigd er zijn toch al imposante wegcarrière. “Zo veel renners hebben daar hun carrière beëindigd. Denk maar aan Museeuw, Franco Ballerini en Peter Van Petegem. Het is een ideale plaats om te stoppen.” Over zijn vorm bestaan twijfels, na zijn matige optreden in onder meer de Ronde van Vlaanderen. Het zal echter niet de eerste keer zijn dat als Wiggins zich ambitieuze doelen stelt, hij ze ook behaalt. Mocht het hem lukken, dan schaart hij zich in een uiterst select groepje legendes die zowel de Tour de France als Parijs-Roubaix op hun naam schreven. De laatste die dat klaarspeelde, was Bernard Hinault in 1981. De naam van Niki Terpstra is al gevallen, maar er is nog meer Nederlandse inbreng. Lars Boom leidt namelijk de troepen van Astana en verkeert ogenschijnlijk in uitstekende vorm. In de Ronde van Vlaanderen werd hij knap zesde, terwijl Roubaix een wedstrijd is die hem nog nauwer aan het hart ligt. In 2012 werd hij er al eens zesde en vorig jaar toonde hij zich heer en meester in de kasseienrit in de Tour de France, over deels dezelfde stroken als Parijs-Roubaix. De regenachtige omstandigheden van toen zal hij zondag niet weer meemaken, maar dat neemt niet weg dat de inmiddels 29-jarige Boom iemand is om rekening mee te houden. Nederlands kampioen Sebastian Langeveld is dat normaal gesproken ook. De afgelopen twee jaar was hij de vooruitgeschoven pion van Cannondale-Garmin, waar ook coming man Dylan van Baarle een beschermde rol heeft, een vaste klant in de top-10. Door fysieke tegenslagen lijkt een verlenging van die reeks in 2015 echter een lastige opgave. De enige Nederlandse WorldTour-formatie van dit moment, LottoNL-Jumbo, start met Sep Vanmarcke als troef. De ploeg zit in een negatieve spiraal en kan wel een grote overwinning gebruiken. Dat Vanmarcke daarvoor de aangewezen persoon is, bewees de Belg in 2013 toen hij het de dit jaar afwezige topfavoriet Fabian Cancellara tot aan het Véldrome behoorlijk lastig maakte. De tranen die na dat verlies over zijn wangen stroomden, getuigden van een echte winnaarsmentaliteit. Toch is juist winnen nu net het probleem bij de oersterke Vanmarcke. Ook vorige week in Vlaanderen wilde het weer niet lukken. Hij toont zich echter strijdvaardig: “Ik heb aanstaande zondag wat recht te zetten en ben extra getergd. Ik ga antwoorden met de pedalen”. Is het vandaag dan eindelijk tijd voor de grote ommekeer voor zowel renner als ploeg? ‘Net niet’ is een term die ook van toepassing is op Greg Van Avermaet en Peter Sagan. De ereplaatsen van eerstgenoemde in grote koersen zijn niet meer op een hand te tellen, maar winnen deed hij slechts één keer in Parijs-Tours. In Parijs-Roubaix, een week na alwéér een podiumplek in de Ronde van Vlaanderen, gaat de Belgische kopman van BMC samen met outsider Daniel Oss op zoek naar winst. Sagan stond juist altijd te boek als een echte winnaar. Tot dit seizoen. In zowel de Strade Bianche, de E3 Harelbeke als de Ronde van Vlaanderen liet het voormalige wonderkind zien dat hij zijn streken echt nog niet verleerd is, maar in volle finale moest hij toch telkens het hoofd buigen. Een tweede nadeel voor het duo is dat de Vlaamse heuvels hen eigenlijk beter liggen dan de Franse keien. Beiden hebben ze nog maar één top-10 notering in Roubaix achter hun naam staan. Toch behoren zowel Van Avermaet als Sagan ook komende zondag ‘gewoon’ tot het rijtje schaduwfavorieten. Puur op basis van kwaliteit. Het is even spitten in de deelnemerslijst, maar naast Niki Terpstra is er nog één ex-winnaar op terug te vinden: Johan Vansummeren. De lange Belg verraste vriend en vijand door in 2011 vanuit een vroege aanval de overwinning binnen te slepen. Inmiddels is de 34-jarige Vansummeren verzeild geraakt bij AG2R La Mondiale. Favoriet is hij niet, outsider eigenlijk ook al enige tijd niet meer. Die rol is binnen zijn ploeg weggelegd voor de Fransen Damien Gaudin en Sébastien Turgot. Laatstgenoemde werd in 2012 verrassend tweede achter Tom Boonen, terwijl Gaudin een jaar later als vijfde binnenkwam. Een blok met outsiders heeft ook IAM Cycling. Sylvain Chavanel, Heinrich Haussler en Martin Elmiger zullen hoogstwaarschijnlijk niet meespelen voor winst, maar hebben allen al hun sporen verdiend in het klassieke werk. Datzelfde geldt voor tweevoudig Ronde van Vlaanderen-winnaar Stijn Devolder, die bij afwezigheid van Cancellara de kar moet trekken bij Trek, en dat vorige zondag met een elfde stek naar behoren deed. Bij FDJ gokt men dan weer op de rappe Frans kampioen Arnaud Démare, met zijn 23 jaar vooral een man voor de toekomst. Een laatste vermelding is er nog voor Filippo Pozzato (Lampre-Merida). Niet alleen omdat hij na tal van mindere jaren – die volgden op zijn tweede plek in Roubaix anno 2009 – weer enigszins op de weg terug lijkt te zijn. Nee, toch vooral omdat hij zo verdraaid mooi over de kasseien kan dokkeren. Niemand in het huidige peloton komt ook maar in de buurt van de schoonheid waarmee de flamboyante Italiaan zijn vélo over de stenen stuurt. Als het dan ook nog hard gaat, behoort een dichte ereplaats zonder meer weer tot de mogelijkheden.

Za 28 februari 2015 | 13:30 Wielrennen: Omloop Het Nieuwsblad:

28/02/15 - Wielrennen op de weg, Uiteraard, het nieuwe wielerseizoen is al even bezig. Maar voor veel Vlamingen en wielervolgers begint het pas écht bij het Vlaamse openingsweekeinde. Want dat is nou eenmaal traditie. Vandaag: de...

Uiteraard, het nieuwe wielerseizoen is al even bezig. Maar voor veel Vlamingen en wielervolgers begint het pas écht bij het Vlaamse openingsweekeinde. Want dat is nou eenmaal traditie. Vandaag: de Omloop Het Nieuwsblad. In den beginne heette het nog 'Omloop van Vlaanderen'. Maar die naam leek te veel op de naam van die andere eendaagse wielerwedstrijd in de regio. En dus gaf de krant Het Volk, die later opging in Het Nieuwsblad, maar zijn naam aan de koers. Vandaag wordt alweer de 68ste editie verreden. Met beklimmingen als de Berendries, de Taaienberg en niet te vergeten de Muur van Geraardsbergen worden de liefhebbers gelijk op hun wenken bediend. Degene die daar verantwoordelijk voor is heet Peter van Petegem, drievoudig winnaar van de Omloop en nu koersdirecteur. "Het zijn hier altijd dezelfde namen die naar voren komen. Renners die een stevige body hebben. Dat hoort erbij. Voor het bonken over kasseien moet je aanleg hebben. Het zijn toch toppers die hier winnen." De Vlaming won de koers in 1997, 1998 en 2002. "Voor mij is het tof. Die koers ligt mij echt na aan het hart. Ik ben blij dat ik in mijn streek een beetje het parcours mag bouwen", aldus Van Petegem. Bron: NOS.nl Op de motor: Renaat Schotte. Interviews: Chris Pivavet en Maarten Vangramberen. Karl Vannieuwkerke ontvangt voor en na de koers zijn gasten in de buurt van de aankomst. Voorafgegaan door een samenvatting van de Cyclocross Masters Waregem (gereden op 25/2). Commentaar: Chris Pivavet.

Di 1 april 2014 | 14:40 Wielrennen: Driedaagse De Panne - Koksijde

01/04/14 - Wielrennen op de weg, Rechtstreeks verslag. 'Rit 1: De Panne Zottegem (201km).' Commentaar: Michel Wuyts en José De Cauwer. We zijn toe aan de laatste week voor de Ronde van Vlaanderen. Driedaagse De Panne Koksijde (2.HC)...

Rechtstreeks verslag. 'Rit 1: De Panne - Zottegem (201km).' Commentaar: Michel Wuyts en José De Cauwer. We zijn toe aan de laatste week voor de Ronde van Vlaanderen. Driedaagse De Panne-Koksijde (2.HC) is traditioneel de laatste halte voor ‘Vlaanderens Mooiste’. Wat mogen we in deze korte rittenkoers verwachten? WielerFlits.nl blikt vooruit. Driedaagse De Panne-Koksijde is nog een vrij jonge wielerkoers. De wedstrijd staat pas op de kalender sinds 1977. In het verleden bleek het de ideale voorbereiding op de Ronde van Vlaanderen. Specialisten als Eric Vanderaerden (met vijf zeges recordhouder) en Peter Van Petegem wisten zelfs in hetzelfde jaar de Ronde en de Driedaagse op hun naam te schrijven. De laatste tien jaar kwam dit echter maar één keer voor. Alessandro Ballan kwam zich in 2007 immers voorbereiden in de Westhoek, om dan drie dagen later met de handen in de lucht Meerbeke te bereiken. Zeven maal won er een Nederlander. Joost Posthuma was in 2008 de laatste landgenoot die de eindoverwinning wist te veroveren. Vorig jaar opende Peter Sagan de Driedaagse met een overwinning in Zottegem. Mark Cavendish won de dag erop de tweede rit. Op de slotdag pakte Alexander Kristoff met een zege in de ochtendrit de leiderstrui, maar tijdens de afsluitende tijdrit zette Sylvain Chavanel de wedstrijd naar zijn hand. De Fransman won Driedaagse De Panne-Koksijde voor het tweede jaar op rij. De drie dagen door West-Vlaanderen verlopen ook dit jaar weer volgens een bekend patroon. De eerste dagen – waarin het oppassen is voor waaiers – is normaal gesproken het terrein van de sprinters. Voor het algemeen klassement is de afsluitende tijdrit vaak beslissend. -Etappe 1: dinsdag 1 april: De Panne-Zottegem (201 km) Voor het eerst sinds 1980 gaat de openingsetappe weer van start in De Panne, de meest westelijke plaats van België. Vanaf de badplaats aan de Noordzeekust gaat het in oostelijke richting. Tweehonderd kilometer later ligt de finish in Zottegem, een plaats in de Vlaamse Ardennen tussen Gent en Geraardsbergen. Onderweg komen we al enkele hellingen die we kennen uit de Ronde van Vlaanderen tegen. Vorig jaar versloeg Peter Sagan hier Arnaud Démare en Alexander Kristoff. -Etappe 2: woensdag 2 april: Zottegem-Oostduinkerke (205 km) Op woensdag keert het peloton terug naar de Noordzeekust. Op het programma staat onder meer de Kemmelberg, bekend uit Gent-Wevelgem. Omdat het vanaf de laatste helling Vidaigneberg nog 89 vlakke kilometers tot aan de streep is, wordt er hier opnieuw een massasprint verwacht. -Etappe 3a: donderdag 3 april: De Panne-De Panne (109,7 km) De slotdag wordt begonnen met een korte ochtendrit met start en aankomst in De Panne. In een openingsfase rijdt het peloton in Noordelijke richting naar Middelkerke. Vanaf daar gaat het landinwaarts naar Gistel, het dorp van Johan Museeuw. Via Ichtegem, Kortemarkt en Diksmuide keert het peloton terug naar De Panne. -Etappe 3b: Slottijdrit De Panne (14,3 km) Tijdens de afsluitende individuele tijdrit zal het klassement definitief vorm krijgen. Aan de andere kant laat ieder jaar een grote groep renners de middagrit links liggen. Het 14,3 kilometer lange traject langs de Noordzeekust gaat van De Panne richting het naburige Koksijde-Bad en weer terug. Het parcours bevat voornamelijk lange, rechte stukken. Driedaagse De Panne-Koksijde krijgt dit seizoen een andere winnaar dan vorig jaar. De Fransman Sylvain Chavanel – winnaar van de twee voorbije edities – ontbreekt. Met tien ploegen uit de WorldTour kan men in West-Vlaanderen toch rekenen op een mooi deelnemersveld. Trek Factory Racing (Cancellara, Devolder) is de grote afwezige. E3-winnaar Peter Sagan is dit jaar opnieuw van de partij. De Slowaak liet afgelopen vrijdag met een zege in Harelbeke nog zien dat het met zijn vorm voor de klassiekers wel goed zit. Vorig jaar won hij in Zottegem de openingsetappe, maar in de tweede rit miste hij de slag. De slottijdrit liet hij zelfs schieten. De kopman van Cannondale heeft zijn zinnen gezet op de monumenten en de Driedaagse is voor hem slechts een tussendoortje. Gezien zijn kwaliteiten blijft hij op papier echter een serieuze kanshebber voor de eindoverwinning. Omega Pharma-Quick Step rijdt deze thuiswedstrijd met een ijzersterke afvaardiging. Niki Terpstra liet met enkele podiumplaatsen in de Vlaamse semi-klassiekers zien dat er dit voorjaar serieus rekening gehouden met hem dient te worden. Gezien zijn sterke tijdrit is hij hier de te kloppen man. Met Guillaume Van Keirsbulck heeft de Belgische formatie een tweede troef achter de hand. De West-Vlaming was eerder deze maand nog de sterkste in de Driedaagse van West-Vlaanderen. Ook thuisrijder Julien Vermote moet in staat zijn hier een korte uitslag te rijden. Met Alexander Kristoff heeft de organisatie de winnaar van Milaan-San Remo aan de start. Het Noorse krachtmens komt niet alleen naar België om te sprinten. Vorig jaar eindigde hij nog als tweede en verloor hij voor het tweede jaar op rij op de slotdag zijn leiderstrui aan eindwinnaar Chavanel. Kristoff kwam 22 seconden tekort voor de eindwinst. Neemt hij dit jaar sportieve revanche? Bij Giant-Shimano start Tobias Ludvigsson met ambities voor het klassement. De 23-jarige Zweed was eerder dit seizoen in Bessèges nog goed voor een overwinning in de tijdrit, waardoor hij hier op de slotdag een rol van betekenis kan spelen. Wanneer hij de eerste twee dagen weet te overleven, is Ludvigsson een renner om rekening mee te houden. Orica-GreenEDGE neemt een groep sterke tijdrijders mee naar West-Vlaanderen. Luke Durbridge eindigde de voorbije twee jaar in de top tien, routinier Svein Tuft werd twee jaar geleden vierde in het eindklassement. Daarnaast stelt het team Jens Keukeleire op. De West-Vlaming rijdt een thuiswedstrijd en reed in Dwars door Vlaanderen nog bij de beste tien. De Fransman Johan Le Bon werd tijdens de vorige editie verrassend vierde. De 23-jarige renner van FDJ voelt zich thuis in deze streek. Eerder deze maand werd hij al derde in de Driedaagse van West-Vlaanderen. Het Duitse NetApp-Endura brengt Jan Barta aan de start. De 29-jarige Tsjechische hardrijder kan zeker een rol van betekenis spelen in het klassement. De organisatie kan dit jaar de nodige topspurters verwelkomen. Zij zullen voornamelijk in de eerste dagen een rol spelen in de strijd om de dagzeges. Giant-Shimano brengt Marcel Kittel aan de start. Ook Mark Cavendish staat dit jaar (vooralsnog) op de deelnemerslijst. Lotto-Belisol komt naast André Greipel ook met Kenny Dehaes (winnaar in de Ronde van Drenthe en Nokere Koerse). Het Franse FDJ brengt de talentvolle Arnaud Démare. Uit Italië komen Sacha Modolo (Lampre-Merida), Sonny Colbrelli (Bardiani - CSF), Andrea Guardini (Astana), Francesco Chicchi (Neri Sottoli) en Francesco Lasca (Caja Rural). Kenny van Hummel staat namens Androni Giocatolli aan de start, terwijl Topsport Vlaanderen Michael van Staeyen afvaardigt. Tijdens de eerste twee dagen krijgt de ritwinaar tien bonificatieseconden. Tijdens de ochtendrit op donderdag zijn dat er zes. Daarnaast zijn er op elke dag onderweg seconden te winnen bij de tussensprints. Gezien de korte afstand van de tijdrit mogen sprinters niet helemaal uitgevlakt worden voor de eindzege. Naast de eerder genoemde Kristoff werd Cavendish vorig jaar knap tiende, al moest hij meer dan een minuut toegeven op Chavanel. Naast Cavendish kan ook Marcel Kittel een aardige tijdrit rijden. Weet er dit jaar een sprinter voor een verrassing te zorgen?

Za 1 maart 2014 | 14:10 Wielrennen: Omloop Het Nieuwsblad

01/03/14 - Sportprogramma, Dit weekend komen niet alleen de schaatsers in actie; er wordt ook gefietst. Het wielerpeloton, met de Belgische troef Tom Boonen voorop, staat vandaag in Gent aan de start van de 69e editie van de...

Dit weekend komen niet alleen de schaatsers in actie; er wordt ook gefietst. Het wielerpeloton, met de Belgische troef Tom Boonen voorop, staat vandaag in Gent aan de start van de 69e editie van de Omloop Het Nieuwsblad. In een extra middaguitzending doet de NOS verslag van deze koers, met commentaar van Mart Smeets en Maarten Ducrot. Een voorbeschouwing door wielerflits.nl: Het is al ruim vijf weken geleden dat met de Tour Down Under het wielerseizoen 2014 op gang is geschoten. Hoewel er sindsdien ook al in Argentinië, het Midden-Oosten en Zuid-Europa is gekoerst, begint voor veel wielerfans in onze contreien op zaterdag 1 maart het wielerjaar pas écht. Dan wordt bij onze zuiderburen de Omloop Het Nieuwsblad (1.HC) verreden, de Belgische openingswedstrijd en meteen ook de eerste echte voorjaarskoers op de kalender. WielerFlits blikt vooruit op de 69e editie. De Omloop Het Nieuwsblad zag het levenslicht in 1945 als Omloop Het Volk. Het katholieke dagblad Het Volk, dat ook voorheen al veel aandacht besteedde aan de wielersport, hoopte zijn naamsbekendheid en vooral zijn oplagecijfers op te vijzelen door een eendagskoers met start en aankomst in Gent te organiseren. In 2008 ging Het Volk op in zusterkrant Het Nieuwsblad, die ook zijn naam schonk aan de koers. In de Vlaamse volksmond en bij veel volgers wordt de wedstrijd echter nog steeds benoemd met kortweg Het Volk. Als opener van het Belgische, en bij uitbreiding Noord-Europese wielerseizoen, geniet de Omloop een aanzienlijk prestige — niet in het minst bij onze zuiderburen zelf. Wie er de erelijst op naslaat, ziet dan ook vooral zwart-geel-rode vlagjes. Van de 68 edities die tot op heden zijn verreden, gingen er 54 naar een Belg. Uiteraard pronkt de Omloop op het palmares van ronkende namen als Herman Van Springel, Roger De Vlaeminck, Eddy Merckx en Freddy Maertens, en iets recenter Peter Van Petegem, Frank Vandenbroucke, Johan Museeuw en Philippe Gilbert. Toch krijgt de internationalisering gaandeweg ook vat op deze bij uitstek Belgische aangelegenheid. Zo ging in het laatste decennium nog slechts vier keer een Belg met de bloemen aan de haal. Bovendien moet de Omloop steeds harder opboksen tegen nieuwe, vaak erg lucratieve wedstrijden in warmere oorden — een combinatie die bij meer en meer renners aanslaat. Maar als eerste kasseiklassieker van het jaar en met de animo die hij opwekt bij de fans, blijft de Omloop wel nog steeds over enkele grote troeven beschikken. De Omloop Het Nieuwsblad van 2013 ging de geschiedenisboeken in als een van de koudste edities. Het kwik kwam geen moment boven het vriespunt uit, en de gure wind maakte de wedstrijd zo mogelijk nog zwaarder. De beslissing viel op het eind van de dubbele kasseistrook Paddestraat-Lippenhovestraat, op zo’n 30 kilometer van het einde: Stijn Vandenbergh ontbond zijn duivels in een kopgroep van tien, en enkel Luca Paolini volgde. De ervaren Italiaan van Katusha rekende in een sprint-à-deux in de straten van Gent makkelijk af met Belg. Het parcours van de Omloop heeft dit jaar enkele wijzigingen ondergaan in vergelijking met de editie van vorig jaar. Aan de start en de aankomst is evenwel niet geraakt: die zijn nog steeds op het Sint-Pietersplein in Gent. Ook de finale is ongewijzigd. In de 198 kilometer lange tocht die de renners moeten afleggen, vinden ze in totaal tien hellingen (twee minder dan vorig jaar) en elf kasseistroken (drie meer dan vorig jaar). Wat de hellingen betreft, springt vooral de terugkeer van de Muur van Geraardsbergen in het oog. De mythische helling, die zonder pardon is afgeserveerd in de Ronde van Vlaanderen, wordt voor het eerst sinds 2010 weer aangedaan in de Omloop, maar komt wel al op meer dan 100 kilometer van de streep. Door wegenwerken moet het peloton de Berendries dan weer links laten liggen. De laatste klim van de dag is de pittoreske Molenberg, op een kleine 40 kilometer van de meet. Als de beslissing daar nog niet is gevallen, dan resten er in de finale nog altijd kansen om het verschil te maken op de kasseien. Met name op het tweeluik Paddestraat-Lippenhovestraat en de iets verderop volgende laatste hindernis van de dag, de onlangs heraangelegde Lange Munte: in die strook van zo’n 12 kilometer is het over de helft van de afstand dokkeren geblazen. De laatste 20 kilometer naar Gent gaan gewoon over asfalt en — uiteraard — betonbanen. Er verschijnen in totaal 21 ploegen aan het vertrek: elf WorldTour-ploegen en tien teams uit de tweede divisie. Met Belkin en Giant-Shimano tekenen de twee Nederlandse profploegen present. Grootste afwezigen zijn onder meer het Trek-team van Fabian Cancellara en het Cannondale van Peter Sagan. Beide toppers beginnen pas later dit voorjaar aan hun campagne van de klassiekers. Ook Filippo Pozzato, de laureaat van 2007, ontbreekt omdat Lampre-Merida niet aan de start staat. In elke kasseiklassieker waaraan hij start, is Tom Boonen automatisch topfavoriet. Met het vormpeil dat hij de voorbije weken tentoon spreidde, zal dat nu niet anders zijn. Zo was de Belg tweemaal aan het feest in de Ronde van Qatar, waar hij zomaar eventjes André Greipel vloerde in een massasprint. Hij gidste er bovendien Niki Terpstra naar de eindzege, en ook in de Omloop kan de Noord-Hollander als schaduwkopman erg gevaarlijk zijn. Ook Zdenek Stybar, sterk op dreef in Oman, verdient namens Omega Pharma - Quick-Step een vermelding, net als runner-up van vorig jaar Stijn Vandenbergh. Een sterk blok dat met OPQS zou moeten kunnen wedijveren, is BMC. Het ontbreekt het Amerikaanse team echter aan een winnaarstype. De immer constante Greg Van Avermaet sprokkelt al jaren ereplaatsen bij de vleet, maar kon het nog nooit afmaken in het voorjaar. Thor Hushovd toonde zich al met een tweede plek in een rit in de Ronde van de Middellandse Zee. Na een behoorlijk 2013 hoopt hij weer op een vormpeil als dat van bijvoorbeeld 2009, toen hij de Omloop won. Ook Taylor Phinney, deze maand al aan het feest in Dubai, zal een vrije rol krijgen. Philippe Gilbert is niet van de partij. Ook Team Sky en Garmin-Sharp moeten het hebben van hun sterkte in de breedte. Bij de Britse formatie is Edvald Boasson Hagen de beste kans op succes, al heeft hij het lastig om zijn belofte als supertalent definitief in te lossen. Bij afwezigheid van Geraint Thomas is Bernhard Eisel het alternatief. Bij Garmin vinden we de troeven dichter bij huis. Nick Nuyens weet wat het is om de Omloop te winnen, na zijn triomf in 2005. Hij deelt het kopmanschap met onze landgenoot Sebastian Langeveld, de winnaar in 2011. Beiden hebben wel nog niet al te veel laten zien in de eerste koersen van het jaar. De derde Nederlandse kanshebber is Lars Boom (Belkin). De Vlijmenaar strandde eerder deze maand op een zucht van de zege in de tijdrit in Qatar, maar dat wijst wel al op een goed vormpeil. Zijn ploegmaat Sep Vanmarcke deed het tot nu toe rustiger aan, maar dat deed hij ook in de aanloop naar zijn overwinning in de Omloop van twee jaar geleden. Bij Giant-Shimano is het, bij afwezigheid van John Degenkolb, vruchteloos op zoek gaan naar een echte kanshebber. Ramon Sinkeldam kan misschien van die vrijheid profiteren om te laten zien dat hij in dit soort koersen een stap vooruit heeft gezet. Jürgen Roelandts is de vooruitgeschoven man bij Lotto-Belisol. Hij loodtste André Greipel dit seizoen al naar zes zeges, en eindigde zelf als derde in de eindstand van de Ronde van Qatar. Eveneens al goed op dreef is Alexander Kristoff (Katusha), getuige zijn ritwinst in Oman. De Noor profileerde zich vorig jaar nadrukkelijk als te duchten outsider in het klassieke werk. Ook titelverdediger Luca Paolini is van de partij bij de Russische ploeg, al zal het voor de Italiaanse veteraan lastig worden om zijn nummertje van vorig jaar te herhalen. Yoann Offredo is de vooruitgeschoven pion bij FDJ.fr. Bij de ProContinentale ploegen, tot slot, is het vooral uitkijken naar IAM Cycling. De Zwitserse formatie rekent niet langer alleen op Heinrich Haussler, maar ook op Sylvain Chavanel. De Fransman zal snel willen oogsten voor zijn nieuwe werkgever. Hetzelfde geldt voor Björn Leukemans, die nu voor Wanty-Groupe Gobert actief is. Marco Bandiera (Androni Giocattoli) kan proberen zijn verrassende zesde plek van vorig jaar te verbeteren. En MTN-Qhubeka beschikt met Gerald Ciolek over een gevaarlijke outsider. De Duitser bewees met zijn ritzege in de Ruta del Sol al goed op dreef te zijn.

Di 16 april 2019 | 21:25 Belga sport

Seizoen 8 - Aflevering 5 - Documentairereeks over memorabele sportmomenten. Tom Boonen - De wonderjaren. Parijs-Roubaix, 2002. Vlaanderen maakt voor het eerst kennis met het jonge wielertalent Tom Boonen. Drie jaar later, in 2005, veegt Boonen 15 jaar wielergeschiedenis van tafel. Hij rijdt het wielrennen van twijfel en aarzeling naar de verdoemenis en werpt de gevestigde orde omver met zijn attractieve en aanvallende stijl. Hij wint op indrukwekkende wijze zijn eerste grote klassieker: de Ronde van Vlaanderen. Een week later realiseert Tom ook nog de legendarische dubbel op de piste van Roubaix. Wielerminnend Vlaanderen heeft een nieuwe God. Er rest hem nog één doel: het WK in Madrid. Met getuigenissen van Tom Boonen, Andre Boonen, Paolo Bettini, Wilfried Peeters, Patrick Lefevere, Peter Van Petegem en José De Cauwer.

Di 16 april 2019 | 21:25 Belga sport

Seizoen 8 - Aflevering 5 - Documentairereeks over memorabele sportmomenten. Tom Boonen - De wonderjaren. Parijs-Roubaix, 2002. Vlaanderen maakt voor het eerst kennis met het jonge wielertalent Tom Boonen. Drie jaar later, in 2005, veegt Boonen 15 jaar wielergeschiedenis van tafel. Hij rijdt het wielrennen van twijfel en aarzeling naar de verdoemenis en werpt de gevestigde orde omver met zijn attractieve en aanvallende stijl. Hij wint op indrukwekkende wijze zijn eerste grote klassieker: de Ronde van Vlaanderen. Een week later realiseert Tom ook nog de legendarische dubbel op de piste van Roubaix. Wielerminnend Vlaanderen heeft een nieuwe God. Er rest hem nog één doel: het WK in Madrid. Met getuigenissen van Tom Boonen, Andre Boonen, Paolo Bettini, Wilfried Peeters, Patrick Lefevere, Peter Van Petegem en José De Cauwer.

Di 12 februari 2019 | 19:00 Belga Sport

Seizoen 8 - Aflevering 5 - Documentairereeks over memorabele sportmomenten. Tom Boonen - De wonderjaren. Parijs-Roubaix, 2002. Vlaanderen maakt voor het eerst kennis met het jonge wielertalent Tom Boonen. Drie jaar later, in 2005, veegt Boonen 15 jaar wielergeschiedenis van tafel. Hij rijdt het wielrennen van twijfel en aarzeling naar de verdoemenis en werpt de gevestigde orde omver met zijn attractieve en aanvallende stijl. Hij wint op indrukwekkende wijze zijn eerste grote klassieker: de Ronde van Vlaanderen. Een week later realiseert Tom ook nog de legendarische dubbel op de piste van Roubaix. Wielerminnend Vlaanderen heeft een nieuwe God. Er rest hem nog één doel: het WK in Madrid. Met getuigenissen van Tom Boonen, Andre Boonen, Paolo Bettini, Wilfried Peeters, Patrick Lefevere, Peter Van Petegem en José De Cauwer.

Ma 11 februari 2019 | 21:20 Belga Sport

Seizoen 8 - Aflevering 5 - Documentairereeks over memorabele sportmomenten. Tom Boonen - De wonderjaren. Parijs-Roubaix, 2002. Vlaanderen maakt voor het eerst kennis met het jonge wielertalent Tom Boonen. Drie jaar later, in 2005, veegt Boonen 15 jaar wielergeschiedenis van tafel. Hij rijdt het wielrennen van twijfel en aarzeling naar de verdoemenis en werpt de gevestigde orde omver met zijn attractieve en aanvallende stijl. Hij wint op indrukwekkende wijze zijn eerste grote klassieker: de Ronde van Vlaanderen. Een week later realiseert Tom ook nog de legendarische dubbel op de piste van Roubaix. Wielerminnend Vlaanderen heeft een nieuwe God. Er rest hem nog één doel: het WK in Madrid. Met getuigenissen van Tom Boonen, Andre Boonen, Paolo Bettini, Wilfried Peeters, Patrick Lefevere, Peter Van Petegem en José De Cauwer.

Di 17 april 2018 | 19:05 De kleedkamer

Seizoen 3 - Aflevering 5 - Documentairereeks (2018) die het leven portretteert van wielrenners na hun carrière: Amstel Gold Race 2001: In het stadhuis van startplaats Maastricht praat Ruben Van Gucht met Peter Van Petegem, Erik Dekker, Johan Museeuw en Michael Boogerd over de Amstel Gold Race, editie 2001. Dekker haalde het in een sprint voor Lance Armstrong. Sinds die dag is er heel veel veranderd in het wielrennen. Dopingonthullingen maakten van de jaren rond de eeuwwisseling een van de zwartste periodes uit de koersgeschiedenis. Verder ook reportages over Michele Bartoli en Sandra Rasschaert, de weduwe van Serge Baguet, die in 2001 derde werd en vorig jaar overleed.

Ma 16 april 2018 | 21:15 De kleedkamer

Seizoen 3 - Aflevering 5 - Documentairereeks (2018) die het leven portretteert van wielrenners na hun carrière: Amstel Gold Race 2001: In het stadhuis van startplaats Maastricht praat Ruben Van Gucht met Peter Van Petegem, Erik Dekker, Johan Museeuw en Michael Boogerd over de Amstel Gold Race, editie 2001. Dekker haalde het in een sprint voor Lance Armstrong. Sinds die dag is er heel veel veranderd in het wielrennen. Dopingonthullingen maakten van de jaren rond de eeuwwisseling een van de zwartste periodes uit de koersgeschiedenis. Verder ook reportages over Michele Bartoli en Sandra Rasschaert, de weduwe van Serge Baguet, die in 2001 derde werd en vorig jaar overleed.